To the boys.

Girls aren't going to talk to you first. It's a girl thing. We don't like starting the conversation because we want to feel like you want to talk to us. We like to feel that the wait was worth something :)

ISANG MALUPIT NA GRADUATION SPEECH

This speech was delivered by a La Sallian engineer in one of the graduation ceremonies at the UP College of Engineering.

Ngayong araw na ito, sa ating pagtatapos, mayroon akong dalang Transcript of Record. Ang estudyanteng may-ari ng transcript na ito ay nag-aral sa De La Salle University. Sa unibersidad na ito, kapag ikaw ay isang undergraduate, may ID number ka na nagsisimula sa “94” at pataas, kung lumipas ang isang buong school year at umabot ka sa 15 units na bagsak, masisipa ka sa paaralan.

Ang transcript na hawak ko ay mayroong 27 units ng bagsak. 12 sa mga ito ay tinamo ng estudyante sa iisang schoolyear lang. Ang isang subject ay kadalasang may bigat na 3 units. Kung iisiping mabuti, isang subject na bagsak na lang ay pwede na masipa ang estudyanteng may-ari ng transcript na ito.

Ang speech na ito ay hindi ko ginawa para i-acknowledge ang paghihirap ng ating mga magulang sa pagpapaaral satin. Hindi ko din ito ginawa para maghayag ng political statement, o kumbinsihin kayo na huwag umalis sa bansa at tulungan itong makaahon. Ang speech na ito ay para sa mga normal na estudyante na kagaya ng may may-ari ng transcript na hawak ko, dahil madalas, wala talagang pakialam ang unibersidad sa mga achievements nila. May mga awards na gaya ng “Summa Cum Laude”, “Best Thesis Award” at “Leadership Award.” Pero ni minsan, hindi pa ako nakakakita ng unibersidad na nagbigay ng “Hang-on and managed to graduate despite nearly getting kicked-out during his academic stay” award.

Maaaring isang malaking kagaguhan ang konseptong ito para sa karamihan. Bakit mo pararangalan ang isang estudyanteng bulakbol, bobo, tamad o iresponsable? Hindi ba dapat isuka ito ng unibersidad? Ito yung mga tipo ng estudyanteng walang ia-asenso sa buhay, hindi ba?

Ayun. Natumbok niyo.Iyun na nga ang dahilan.

Madalas, pag ang isang estudyante ay may pangit na marka sa paaralan, lalong lalo na sa kolehiyo, nakakapanghina ito ng loob. Nandiyan yung tatamarin ka mag-aral, nandyan yung iisipin mo “Ano pa kayang trabaho ang makukuha ko? Call center na naman o clerical? Ba’t kasi ang bobo ko. Kung matalino lang ako, sana, sa Proctor and Gamble ako, o kung saang sikat na kumpanya.”

Mas mahirap ang dinadaanan ng mga estudyanteng bumabagsak. Kahit na sabihin mong kasalanan nilang bumabagsak sila, hindi ninyo alam kung ano ang pakiramdam ng ganun. Madaling sabihin na “Kaya mo yan, mag-aral ka lang,” pero alam ba natin talaga ang sinasabi natin?

Kapag ang isang estudyante ay bumabagsak sa unibersidad, nandiyan yung tatawanan niya lang yan. O di kaya naman, ipagmamalaki niya pang “TAKE 5 NA KO!!!” o “Pare, magpi-PhD na ako sa Anmath3/Calculus/etc.” Pero hindi alam ng mga isang Summa Cum Laude kung ano ang nasa isip ng isang normal na estudyante sa tuwing matutulog ito at alam niyang pag-gising niya, kailangan niya na namang ulitin ang isang subject na nakuha niya na sa susunod na term.

Kahit kalian, hindi naging problema sa “Star Student” na sabihing “Nay, bagsak ako.” at hindi kailanman sumagi sa isip nila na “Paano kaya kung sa walang-pangalang kumpanya lang ako makapagtrabaho?” Dahil sigurado sila sa kinabukasan nila.

Huwag na tayong maglokohan. Grades are everything. Kahit bali-baligtarin mo iyan, hindi magiging patas ang mga kumpanyang kumukuha ng fresh graduates para magtrabaho sa kanila. Minsan din naman, nadadaan sa palakasan, pero ganun pa din. Kung hindi ka academically good, wala kang patutunguhan. Kung hindi man yun, mas mahirap yung dadaanan mo para lang makaabot sa prestihiyosong posisyon.

Kaya ngayong graduation, ang speech na ito ay inaaalay ko para sa mga estudyanteng lumagpak, muntik-muntikan nang masipa o yung sa lahat ng paraang pwede, ginawa na para lang makatapos. Gagawin kong patas ang mundo para sa inyo kahit isang araw lang. Kahit ano pa ang sabihin ng ibang tao, kesyo kasalanan mo man na pangit ang marka mo o muntik ka nang makick-out, saludo ako sa hindi mo pagtigil sa pag-aaral. Saludo ako na may lakas ka ng loob na harapin pa rin ang mundo kahit alam mong hindi ito magiging patas sa iyo. Saludo ako na kahit pangit ang transcript mo, taas noo ka pa rin ngayong graduation at proud na proud sa sarili mo.

Ano ngayon ang mangyayari sa mga graduates pagkatapos nitong graduation? Ayoko nang puntahan yung pwedeng mangyayari sa mga Cum Laude. Baduy. Alam mo namang may patutunguhan ang buhay nila e. Pero dun sa mga lumagpak, ano ang meron?

Maaring makakuha kayo ng mediocre na trabaho lang. Pwede ka rin swertehin, baka makapagtrabaho ka sa magandang kumpanya. Madami pang pwedeng mangyari. Huwag kayong mawalan ng pag-asa. Kung nung college, nagtiyaga kayo e ba’t titigilan niyo yung pagti-tiyaga ngayon?

Pwede ring ganito: Mag-aral ka ulit. Ipakita mo sa kanila na kung sisipagin ka lang, malayo ang mararating mo. Subukan mong patunayan sa kanila na kapag pinilit mo, kaya mo ring abutin yung naabot nila. Na hindi ka bobo, kundi tinamad ka lang.

Baka sabihin ninyo, drowing lang ako.

I’ve been on both sides. Naranasan ko na ring lumagpak, at muntikan na din akong masipa. Naranasan ko na ang umulit ng 4 na beses sa iisang subject. Naranasan ko na ang masumbatan ng magulang, kapatid at kung sino-sino pang propesor na walang pakialam sa pakiramdam ng estuyante. Naranasan ko nang hindi makatulog ng maraming gabi sa pagiisip kung paano ko na naman sasabihin sa magulang ko na may bagsak na naman ako. Kaya alam ko ang pakiramdam ninyo.

Akin ang transcript na ito.

Pagkagraduate ko ng college, ano ang ginawa ko? Eto. Nagtrabaho muna ng konti, tapos aral ulit. Kuha ng Masteral sa kurso ko. Hindi para sa trabaho o kung ano man. Kundi para patunayan sa sarili ko na noong mga panahong bumabagsak ako, tinatamad lang ako.

This is a rebellion. I raise my middle finger to every professor, over-achiever, naysayer and detractor THAT TOLD ME THAT I CAN’T MAKE IT. I raise my middle finger to every valedictory or graduation speech that only gratifies the university, those who were achievers in school or those who gratify the country when it’s supposed to be the graduate’s moment of glory. You are supposed to acknowledge EVERYONE. Even those who failed many times.

Kaya sa inyong mga graduates na medyo hindi maganda ang marka, para sa inyo ito. Kung kinaya ko ito, kaya niyo rin to. Imposibleng hindi.

Eto kasi eh ..

Gusto ko ng relasyong walang sawaan. Yung tipong araw-araw excited kang makita at makausap siya. Yung sa tuwing may problema kayo, dinadaanan nyo lang, di niyo tinatambayan, yung problema ang tinatapos nyo hindi ung relasyon. Yung may lambingan at suyuan pero walang nag-papaselosan. Yung hindi man kayo palaging bati, yung hindi man umaabot sa puntong kailangang magsakitan. Yung may tiwala siya sayo at ikaw ganun din sa kanya. Yung hindi nababawasan ang pagmamahal bagkus nadadagdagan pa. ♥

♥_♥

YES !! BATI NA KAMEEEEEEEE ♥♥♥♥

What's on my mind? Seriously... :'(

One of the reasons why people get so sentimental, it's because, memories are the only thing that does not change when everything else does. There are things in life that you can't hold on forever, no matter how much you fight for it. Sometimes, destiny isn't good, it becomes playful. When you met someone you learned to love, you thought that it was destiny who made  your paths cross.. But what if, just only what if, making your paths cross is just part of a game that the playful destiny create? Making you realize in the end that the person you thought that was destined for you wasn't really meant to stay? But only destined to make you feel love and leave you when you've already fallen.. It's not easy to state a reason when you decide to leave your love. Some might think it's just an excuse, some might not actually believe, some will blame you, some might be even mad at you. What they don't see, is the FACT that it hurts you even more to hurt someone who doesn't even deserve to be hurt.. especially when you can't actually state the reason why you have to leave. You can never own something that was never yours. So, let's stop gripping on things we expect to last forever. Nothing lasts forever. FOREVER IS A LIE. Everything is transitory. So while you have something in your hand, put in mind that IT'S JUST BORROWED. So that someday when it's gone, it won't take you eternity just to let it go. When your feelings get strong for someone, its always wise to stop for a while and give your heart... a time to breathe, a time to use your mind to weigh the situation based on reason, not on emotion.. Why? Because the saddest thing that can happen is when one fall in love while the other wants nothing more than friendship. Love can sometimes be magic, but magic can sometimes be an illusion. There are times when I wish I was limited to certain emotions so that I'll never have to experience pain, never feel betrayed or disappointed and never get my fragile heart broken.. But the same thing means that I'll never know how it feels to love and be loved in return, the thought of it kinda scares me. Let me ask you, which will you prefer? To have a heart that's whole but numb? Or a heart that's broken but REAL?
Someday, we will all be looking back to those days we learned to love, get hurt, cry and fight. Maybe, when that time comes, we'll be laughing at our dumb old selves.. realizing how stupid we were to stand up for things we knew its never meant for us. But I guess, LEARNING TAKES TIME AND MISTAKES MAKES A FUN JOURNEY. :) Life is what we make it, love makes the world go round. So let's live, love and take whatever pain life may bring. Though it's hard to wait around for something that I know will never happen, it's harder to stop when I know it's everything I've always wanted. ;)




Seriously, that's what's on my mind. :)

Palagi nalang bang ganito?? T___T

May boyfriend ka na ba? Mahal mo ba siya? Nasaktan ka na ba niya? Nagmamahalan ba kayo? Masaya ba kayong dalawa? Okay naman ba pagmamahalan nyo?? Ako, OO...
Pero bakit ganun? :'( bigla na lang dumating sa point na para bang napapagod na ako? Ganyan ba talaga?? Pagod, but I still fight for it. Pagod, but I have no choice kasi mahal ko siya. Ganyan ba talaga ang PAG-IBIG? Ang daya-daya naman. :'( Hindi ba pwedeng puro kasiyahan nalang? Para naman kasi, walang masaktan. Para happy ang life! Diba?
Eto na naman ako, kinakausap ang computer. Thinking what would be my next move. Itanong na lang kaya natin kay Simsimi? Hehe.. Wala ding matutulong yung ulupong na yun.

Hahays. Anong gagawin ko?? Tawag siya ng tawag.. Di ko sinasagot. :| I love him yet I kinda hate him. It's like jumping on a cliff yet saving him when he fell. Did you get my point? We love each other, yes we do.. But why I have these such kind of feeling?? :( It's not easy to state a reason. :| mahal ko naman siya eh..

Alam mo yung salitang ABUSO? Yun ba yung ginagawa nya? O baka naman, gumaganti siya? Gantihan nalang ba kami? :'( Sana naman, maayos na 'to. Palagi nalang kasi akong umaasa at naghihintay sa wala..



Ang tao, napapagod at nagdaramdam din.. Lalo na AKO...

Hola! ♥

You need to know something about me. You need to know that I'm a very insecure person. I have a good self-esteem. I'm not perfect. I find it hard to TRUST people now. I've made mistakes in the past and I've learned to live with them. I've learned to accept people for who they really are, it's not hard. ;)
Sometimes, I can't be bothered anymore. Sometimes, I don't even want to be alive. But the thing is, I have a million reasons to be alive and some of it I found, and some of it I did not found yet. I miss the people that I used to talk when I was a kid. I've liked, I've loved, I've been hurt, I have hurt people. But that's because I AM NOT PERFECT. But hey! This is me. And before you walk into my life, you need to know these things. Why? It's because if you walk into my life, you can't walk out of my life when it's getting hard. Just like all the other people did.