To the boys.

Girls aren't going to talk to you first. It's a girl thing. We don't like starting the conversation because we want to feel like you want to talk to us. We like to feel that the wait was worth something :)

ISANG MALUPIT NA GRADUATION SPEECH

This speech was delivered by a La Sallian engineer in one of the graduation ceremonies at the UP College of Engineering.

Ngayong araw na ito, sa ating pagtatapos, mayroon akong dalang Transcript of Record. Ang estudyanteng may-ari ng transcript na ito ay nag-aral sa De La Salle University. Sa unibersidad na ito, kapag ikaw ay isang undergraduate, may ID number ka na nagsisimula sa “94” at pataas, kung lumipas ang isang buong school year at umabot ka sa 15 units na bagsak, masisipa ka sa paaralan.

Ang transcript na hawak ko ay mayroong 27 units ng bagsak. 12 sa mga ito ay tinamo ng estudyante sa iisang schoolyear lang. Ang isang subject ay kadalasang may bigat na 3 units. Kung iisiping mabuti, isang subject na bagsak na lang ay pwede na masipa ang estudyanteng may-ari ng transcript na ito.

Ang speech na ito ay hindi ko ginawa para i-acknowledge ang paghihirap ng ating mga magulang sa pagpapaaral satin. Hindi ko din ito ginawa para maghayag ng political statement, o kumbinsihin kayo na huwag umalis sa bansa at tulungan itong makaahon. Ang speech na ito ay para sa mga normal na estudyante na kagaya ng may may-ari ng transcript na hawak ko, dahil madalas, wala talagang pakialam ang unibersidad sa mga achievements nila. May mga awards na gaya ng “Summa Cum Laude”, “Best Thesis Award” at “Leadership Award.” Pero ni minsan, hindi pa ako nakakakita ng unibersidad na nagbigay ng “Hang-on and managed to graduate despite nearly getting kicked-out during his academic stay” award.

Maaaring isang malaking kagaguhan ang konseptong ito para sa karamihan. Bakit mo pararangalan ang isang estudyanteng bulakbol, bobo, tamad o iresponsable? Hindi ba dapat isuka ito ng unibersidad? Ito yung mga tipo ng estudyanteng walang ia-asenso sa buhay, hindi ba?

Ayun. Natumbok niyo.Iyun na nga ang dahilan.

Madalas, pag ang isang estudyante ay may pangit na marka sa paaralan, lalong lalo na sa kolehiyo, nakakapanghina ito ng loob. Nandiyan yung tatamarin ka mag-aral, nandyan yung iisipin mo “Ano pa kayang trabaho ang makukuha ko? Call center na naman o clerical? Ba’t kasi ang bobo ko. Kung matalino lang ako, sana, sa Proctor and Gamble ako, o kung saang sikat na kumpanya.”

Mas mahirap ang dinadaanan ng mga estudyanteng bumabagsak. Kahit na sabihin mong kasalanan nilang bumabagsak sila, hindi ninyo alam kung ano ang pakiramdam ng ganun. Madaling sabihin na “Kaya mo yan, mag-aral ka lang,” pero alam ba natin talaga ang sinasabi natin?

Kapag ang isang estudyante ay bumabagsak sa unibersidad, nandiyan yung tatawanan niya lang yan. O di kaya naman, ipagmamalaki niya pang “TAKE 5 NA KO!!!” o “Pare, magpi-PhD na ako sa Anmath3/Calculus/etc.” Pero hindi alam ng mga isang Summa Cum Laude kung ano ang nasa isip ng isang normal na estudyante sa tuwing matutulog ito at alam niyang pag-gising niya, kailangan niya na namang ulitin ang isang subject na nakuha niya na sa susunod na term.

Kahit kalian, hindi naging problema sa “Star Student” na sabihing “Nay, bagsak ako.” at hindi kailanman sumagi sa isip nila na “Paano kaya kung sa walang-pangalang kumpanya lang ako makapagtrabaho?” Dahil sigurado sila sa kinabukasan nila.

Huwag na tayong maglokohan. Grades are everything. Kahit bali-baligtarin mo iyan, hindi magiging patas ang mga kumpanyang kumukuha ng fresh graduates para magtrabaho sa kanila. Minsan din naman, nadadaan sa palakasan, pero ganun pa din. Kung hindi ka academically good, wala kang patutunguhan. Kung hindi man yun, mas mahirap yung dadaanan mo para lang makaabot sa prestihiyosong posisyon.

Kaya ngayong graduation, ang speech na ito ay inaaalay ko para sa mga estudyanteng lumagpak, muntik-muntikan nang masipa o yung sa lahat ng paraang pwede, ginawa na para lang makatapos. Gagawin kong patas ang mundo para sa inyo kahit isang araw lang. Kahit ano pa ang sabihin ng ibang tao, kesyo kasalanan mo man na pangit ang marka mo o muntik ka nang makick-out, saludo ako sa hindi mo pagtigil sa pag-aaral. Saludo ako na may lakas ka ng loob na harapin pa rin ang mundo kahit alam mong hindi ito magiging patas sa iyo. Saludo ako na kahit pangit ang transcript mo, taas noo ka pa rin ngayong graduation at proud na proud sa sarili mo.

Ano ngayon ang mangyayari sa mga graduates pagkatapos nitong graduation? Ayoko nang puntahan yung pwedeng mangyayari sa mga Cum Laude. Baduy. Alam mo namang may patutunguhan ang buhay nila e. Pero dun sa mga lumagpak, ano ang meron?

Maaring makakuha kayo ng mediocre na trabaho lang. Pwede ka rin swertehin, baka makapagtrabaho ka sa magandang kumpanya. Madami pang pwedeng mangyari. Huwag kayong mawalan ng pag-asa. Kung nung college, nagtiyaga kayo e ba’t titigilan niyo yung pagti-tiyaga ngayon?

Pwede ring ganito: Mag-aral ka ulit. Ipakita mo sa kanila na kung sisipagin ka lang, malayo ang mararating mo. Subukan mong patunayan sa kanila na kapag pinilit mo, kaya mo ring abutin yung naabot nila. Na hindi ka bobo, kundi tinamad ka lang.

Baka sabihin ninyo, drowing lang ako.

I’ve been on both sides. Naranasan ko na ring lumagpak, at muntikan na din akong masipa. Naranasan ko na ang umulit ng 4 na beses sa iisang subject. Naranasan ko na ang masumbatan ng magulang, kapatid at kung sino-sino pang propesor na walang pakialam sa pakiramdam ng estuyante. Naranasan ko nang hindi makatulog ng maraming gabi sa pagiisip kung paano ko na naman sasabihin sa magulang ko na may bagsak na naman ako. Kaya alam ko ang pakiramdam ninyo.

Akin ang transcript na ito.

Pagkagraduate ko ng college, ano ang ginawa ko? Eto. Nagtrabaho muna ng konti, tapos aral ulit. Kuha ng Masteral sa kurso ko. Hindi para sa trabaho o kung ano man. Kundi para patunayan sa sarili ko na noong mga panahong bumabagsak ako, tinatamad lang ako.

This is a rebellion. I raise my middle finger to every professor, over-achiever, naysayer and detractor THAT TOLD ME THAT I CAN’T MAKE IT. I raise my middle finger to every valedictory or graduation speech that only gratifies the university, those who were achievers in school or those who gratify the country when it’s supposed to be the graduate’s moment of glory. You are supposed to acknowledge EVERYONE. Even those who failed many times.

Kaya sa inyong mga graduates na medyo hindi maganda ang marka, para sa inyo ito. Kung kinaya ko ito, kaya niyo rin to. Imposibleng hindi.

Eto kasi eh ..

Gusto ko ng relasyong walang sawaan. Yung tipong araw-araw excited kang makita at makausap siya. Yung sa tuwing may problema kayo, dinadaanan nyo lang, di niyo tinatambayan, yung problema ang tinatapos nyo hindi ung relasyon. Yung may lambingan at suyuan pero walang nag-papaselosan. Yung hindi man kayo palaging bati, yung hindi man umaabot sa puntong kailangang magsakitan. Yung may tiwala siya sayo at ikaw ganun din sa kanya. Yung hindi nababawasan ang pagmamahal bagkus nadadagdagan pa. ♥

♥_♥

YES !! BATI NA KAMEEEEEEEE ♥♥♥♥

What's on my mind? Seriously... :'(

One of the reasons why people get so sentimental, it's because, memories are the only thing that does not change when everything else does. There are things in life that you can't hold on forever, no matter how much you fight for it. Sometimes, destiny isn't good, it becomes playful. When you met someone you learned to love, you thought that it was destiny who made  your paths cross.. But what if, just only what if, making your paths cross is just part of a game that the playful destiny create? Making you realize in the end that the person you thought that was destined for you wasn't really meant to stay? But only destined to make you feel love and leave you when you've already fallen.. It's not easy to state a reason when you decide to leave your love. Some might think it's just an excuse, some might not actually believe, some will blame you, some might be even mad at you. What they don't see, is the FACT that it hurts you even more to hurt someone who doesn't even deserve to be hurt.. especially when you can't actually state the reason why you have to leave. You can never own something that was never yours. So, let's stop gripping on things we expect to last forever. Nothing lasts forever. FOREVER IS A LIE. Everything is transitory. So while you have something in your hand, put in mind that IT'S JUST BORROWED. So that someday when it's gone, it won't take you eternity just to let it go. When your feelings get strong for someone, its always wise to stop for a while and give your heart... a time to breathe, a time to use your mind to weigh the situation based on reason, not on emotion.. Why? Because the saddest thing that can happen is when one fall in love while the other wants nothing more than friendship. Love can sometimes be magic, but magic can sometimes be an illusion. There are times when I wish I was limited to certain emotions so that I'll never have to experience pain, never feel betrayed or disappointed and never get my fragile heart broken.. But the same thing means that I'll never know how it feels to love and be loved in return, the thought of it kinda scares me. Let me ask you, which will you prefer? To have a heart that's whole but numb? Or a heart that's broken but REAL?
Someday, we will all be looking back to those days we learned to love, get hurt, cry and fight. Maybe, when that time comes, we'll be laughing at our dumb old selves.. realizing how stupid we were to stand up for things we knew its never meant for us. But I guess, LEARNING TAKES TIME AND MISTAKES MAKES A FUN JOURNEY. :) Life is what we make it, love makes the world go round. So let's live, love and take whatever pain life may bring. Though it's hard to wait around for something that I know will never happen, it's harder to stop when I know it's everything I've always wanted. ;)




Seriously, that's what's on my mind. :)

Palagi nalang bang ganito?? T___T

May boyfriend ka na ba? Mahal mo ba siya? Nasaktan ka na ba niya? Nagmamahalan ba kayo? Masaya ba kayong dalawa? Okay naman ba pagmamahalan nyo?? Ako, OO...
Pero bakit ganun? :'( bigla na lang dumating sa point na para bang napapagod na ako? Ganyan ba talaga?? Pagod, but I still fight for it. Pagod, but I have no choice kasi mahal ko siya. Ganyan ba talaga ang PAG-IBIG? Ang daya-daya naman. :'( Hindi ba pwedeng puro kasiyahan nalang? Para naman kasi, walang masaktan. Para happy ang life! Diba?
Eto na naman ako, kinakausap ang computer. Thinking what would be my next move. Itanong na lang kaya natin kay Simsimi? Hehe.. Wala ding matutulong yung ulupong na yun.

Hahays. Anong gagawin ko?? Tawag siya ng tawag.. Di ko sinasagot. :| I love him yet I kinda hate him. It's like jumping on a cliff yet saving him when he fell. Did you get my point? We love each other, yes we do.. But why I have these such kind of feeling?? :( It's not easy to state a reason. :| mahal ko naman siya eh..

Alam mo yung salitang ABUSO? Yun ba yung ginagawa nya? O baka naman, gumaganti siya? Gantihan nalang ba kami? :'( Sana naman, maayos na 'to. Palagi nalang kasi akong umaasa at naghihintay sa wala..



Ang tao, napapagod at nagdaramdam din.. Lalo na AKO...

Hola! ♥

You need to know something about me. You need to know that I'm a very insecure person. I have a good self-esteem. I'm not perfect. I find it hard to TRUST people now. I've made mistakes in the past and I've learned to live with them. I've learned to accept people for who they really are, it's not hard. ;)
Sometimes, I can't be bothered anymore. Sometimes, I don't even want to be alive. But the thing is, I have a million reasons to be alive and some of it I found, and some of it I did not found yet. I miss the people that I used to talk when I was a kid. I've liked, I've loved, I've been hurt, I have hurt people. But that's because I AM NOT PERFECT. But hey! This is me. And before you walk into my life, you need to know these things. Why? It's because if you walk into my life, you can't walk out of my life when it's getting hard. Just like all the other people did.

My Intro Speech as Bb Agham :)

The beauty of a home reflect on the people living on it. Protecting our home means protecting ourselves. Do not let technology destroy your home. REDUCE, REUSE, RECYCLE. SAVE OUR HOME; SAVE MOTHER EARTH! A LEGACY TO THE NEW GENERATION. Good afternoon ladies and gentlemen, friends, teachers, visitors, guests and schoolmates. I am JILLIAN NIÑA A. PEJO, a 4th year student representing the famous section of all time, OUR LADY OF FATIMA!

HAHAHA.

kakatawa yung blog ko! break up taz biglang may video naming dalawa. HAHAHA! :))) sesz. =))))) kami ka kasi ulit ihhhhhhhhhh. aweeeeeeee :DDDDDDDDD 
We all learned our lesson, and hope it nurtures. ♥

churva ekek ko sa monthsary namin .. HAHAHA ! :))) sana magustuhan ♥

Eto na nga. Ang pinakakatakutan kong mangyari.... WALA NA KAME. Wala na si forever :( promises were broken. hated that! i knew. 'twas just half-lie when he said HE WON'T GIVE UP!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Last night was a major heartache. It was just a simple fight and ended up with a bitter break up. :'( i don't know what to do :(( everything reminds me of him, John Bon Rey Andes-Registos, my first true love :((((

i'll be missing that name. not just his name, our memories. everything we've been through is just part of my past nlng. STUPID GIRL! i should've known :((


hindi ko naman sukat akalain na ganun pala magiging reaction nya. Maybe I was that clingy :| may magagawa ba ako? bata na kung bata.. Madami pa namang panahon para maging matanda at well grown up ah :/ ano bang nagkulang sa akin?? mahal ko nmn siya. mahal niya ako. everything's fine na. until one night ..


Simpleng away.. Maling desisyon.. Tanga mo te! :'( seryoso na yung lalake, ginago mo pa :((( haaaaaaaaaaay. ano nga pala nangyari nun .. d ko na maisip sa sobrang sakit eh :(
Ay oo tama. It was Friday night, March 2, 2012.. May lagnat pa ako. High blood kc wala sa mood. T_T >.< aun.. i need someone to comfort. yun pala, siya pa ang nawala. </3


It all ended with, "Ok,were split.Ciao :-)" ANG SAKEEEEEEEEET!!!!!!!!!! PUTANG INAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! I did a wrong move! I WANT HIM BACK!!!!!!! LIKE NOW NA :((( walang magawa, umiyak nlng ako ng umiyak. thought we'd be better, thought I'LL BE BETTER. :|||
Siguro mga 3:00am na ako nakatulog kakaiyak. Binuhos ko na ang lahat. Para hindi na masakit mamaya, o bukas..


Kinabukasan, gumising ako ng maaga for my NSTP Class. Tetext ko sana xa, putang ina! Nakalimutan ko, wala na pala kame. HAHAHAH! stupid. ganyan ako ka'attached sknya. :|
On my way to terminal, my tears keep on falling pero pinipigilan ko lang. every step I take, he's the one I could only remember. :((
Finally, arrived at Santa Cruz Terminal. Waiting in the highway when suddenly a truck passed by.. IS IT A CO-INCIDENCE OR WHAT!?!? MAY DUMAAN LANG NAMAN NA TRUCK TAPOS ANG NAKASULAT SA HARAPAN, "Jb Precious" MYGOD :( I mean, why suffer like this!? halos lahat, pati truck, may kinalaman kay JB :((


While riding in the bus, soundtrip lang.. at biglang tumugtog ang ART OF LETTING GO. putang ina talaga oh! pinapatamaan talaga ako! TSSS. bumaba na ako sa GSIS, Matina.. Waiting for a jeep papuntang UM. Ewan ko ba, parang wala ako sa sarili ko. :| andameng dumaan na jeep na bakanteng bakante, nag-stop sa harapan ko, hindi pdn ako sumakay.. sguro mga anim na jeep. waited there for 30minutes eh.. AND may isang jeep na punong-puno, dun pa talaga ako sumakay na sobrang sikip na!


At nakaabot din ako sa school.. Ang hina ko maglakad, parang sumusunod lang sa isang prusisyon. sguro took more or less 40 minutes just to arrive sa room namin.. at pagdating ko sa room, ako pa lang yung tao! taena. iyak na nmn hanggan sa matapos ang klase.




Pauwi, sumakay na nmn ng jeep papuntang Matina. doon na nag-abang ng bus.. soundtrip ulet, ART OF LETTING GO ulet! putang ina ulet! Nung nasa Astorga na, bigla kong naisipan na itext xa.. Oo, may lakas ng loob pa ako na mag last goodbye sa kanya. Tinitignan ang cp, baka nagreply xa. YES!!! Nagreply xa, pero "K" lang.  potaaaaaaaaaaa! nagreply pa xa. tapos nung sumasakay na ako ng pedicab, bigla ulet xang nagtext at sabay sabing "Wag kna magtxt xkn.pwd?" POTAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!! Ang sakit :(( d na tlg kame magkaka-ayos neto :(( sa sobrang sakit, napa-iyak na nmn ako sa pedicab :(( pagka dating sa bahay? WLA. just a normal breeze. Pumunta agad ako sa kwarto, at binali ang sim card. it's one way to forget everything about us. :/ di na ako nagbihis, pumunta na ako sa bahay nila Eulesse, (my bff) para mawala2 nmn ang sakit ..


Yun, nung nasa bahay na nila ako.. Iyak na naman :(( waited for 4 hours because she have some errands to finish pa. and yes! pupunta na kame sa my paradise beach resort. contacted our driver, Jai Ho who came there eventually, and arrived at the beach safely.. Nag picture2 ako sa phone ni bff, puta! Halatang-halata na may pinagdadaanan talaga. XD Sabi pa ni Eulesse, "ayaw na pag picture2 oy, d ka maOK ana" .. haaaay! tama nga nmn xa :|


Nung nasa beach na kami, pota! umulan pa tlga! humanap kami ng masisilungan.. nahanap namin, dun sa may bakhawan pa na hindi nmn na'shade ang ulan! MALASA JD OYYYY :((( pro unti-unti nang humupa ang ulan. lumipat kami sa kabilang resort, nagtago sa cottage, nakita, nagki-usap na tumambay.. at napakiusapa nmn ..


Haaaaaaaay. :| hindi ko akalain makaka-tatlong yosi ako :'( si bff, hinayaan nlng ako .. sguro dahil naiintindihan nia din situation ko .. pero sinubukan nya akong pigilan, kaso, hindi umubra. SERMON DITO, SERMON DOON! OO. MALI KO NA! POTA! haaaaaaaay.. iyak na nmn ng iyak.. nilabas ko na lahat2!! alam ni ules yun .. haaaaay :( paano ko kaya mapabalik c JB :((


Hindi ko alam, tinext pala ni ules si JB. Hindi ko alam sinabi nya.. pero pinabasa niya nlng na Mahal nya pa ako. SO WHY NOT COME BACK TO ME, JB??? :((( habang pauwi.. medjo ok na pakiramdam ko, (thanks Marlboro Lights) pero nilalagnat pdn .. Nung nasa bahay na kme, wlang trip ni ules .. biglang naisipan na mag jogging .. GO SA GO !! :)) pero pag gabi, tawanan muna kme sa bahat at umuwi nxa .. At syang dating nmn ni papa galing Manila .. MANILA :( kung saan galing si JB :(( tamo, halos lahat nlng tlg.. JB JB JB :(((((
sana kame pa ni JB para nashare ko sa kanya yung pagdating ni papa.. ang pag kamusta.. sinabi ko nlng. OK LANG KAME. even if we're not :(( Joyride.... gabing gabi na, umabot pa ng Digos! HAHAHAHA. ayun.. nakayosi na nmn.. yiheee! at umuwi. nakatulog ndn ako sa sobrang sakit ng katawan at ang epekto ng lights sken .. ubo, suka :((( haaay


YES! Madaling araw na.. Jogging mode with Eulesse. Sabay sabi "Jogging for the Brokenhearted" HAHAH. nakakatawa! =))))) pero antok na antok ako kaya umuwi na ako at natulog ulet.. useless ang jogging! HAHAHA. but I felt the progress =))))) 12 ng tanghali na ako nagising .. bt pa ako gigising ng maaga? wla nmn nang naghihintay sa akin .. :|


Muling inactivate ko FB ko.. and beng! binlock nya pala ako. magkakabalikan pa kaya kme?? to think he blocked me :( ang alam ko, binablock nya lng yung mga hate na. And I was one of them na :((( so sad :(((((( nagchat kme ng pinsan nya, c ate Lak .. wla, hiwayan .. tawanan .. dun lng ko humugot ng panahon para tumawa nmn ako , haaays .. hirap maging </3 !!! bigla ko nlng sinabi ka ate lak na ily jb :(( sguro nang dahil miss na miss ko na tlg xa .. masakit mn yung ginawa nya dati, mas masakit pala pag wala nxa :(( sinabihan ako ni ate lak na kawawa dw ako, masakit yun :( pero tumawa lng ako .. walang choice. may magagawa ba ako :(( kinasusuklaman na nya ako. putang ina dn nmn ako !! haaay..


Nagulat ako .. Biglang "Jb Andes accepted your friend request. Write on Jb's timeline!" pano kaya yun? d nmn ako nag add sa kanya. pero ok na! Happy na ako nun :DD
akala magiging kame ulet .. akala ko mag sosorry xa sken gaya ng ginawa nya dati .. pero hindi :(( we just clarify things out. BENG! At biglang umokey pakiramdam ko .. Feeling ko OK na yun na alam nyang nasasaktan ako .. Parang naisip ko na, he is my favorite mistake nlng .. nung naligo ako, wla eh . feel ko OK na talaga ako .. ordinary day everyday nlng .. :D feeling ko tlga, nabunutan ako ng tinik sa aking dibdib! Kung hindi magiging kame, wala na akong magagawa don.. tanggapin nlng sguro ..


Paputang Davao.. Hindi ko na sya masyadong naiisip.. iniisip ko nalng, I'M GLAD HE CAME INTO MY LIFE AND IT HAPPENED. :) kc kung papansinin ko pa ang problema ko, hinding-hindi ako makakabangon at magiging OK. dba? :)) so eto, sumakay na ako ng bus. letcheng kunduktor! kala mo kung sinong gwapo. sarap upakan!! putaaaaaa


Plano ko na na magsimba pagka dating ko sa boarding house.. nagbihis. nasugatan pa :| malas lng tlga! x( after nun . nagbihis muna ako at nagsimba .. sa loob ng simbahan, doon padin ako naka-upo sa nauupuan namen :/ at guess what? katabi ko, XPERIA ACTIVE ang phone! POTA TALAGA!!!!!!!!! wla nkong ginawa.. pray nlng ng pray. nakinig ako sa homily ni Father. Well, learned from him. Naiiyak na tlg ako sa sakit :(( nung pauwi na ako, when I arrived straightly from my room, umiyak na nmn ako ng iyak talaga........ as in yung super iyak na akala mo wala nang bukas. tapos after nun, sumuka .. :/ nagtxt xa.. parang wla nlng sa aken :/


nagtxt ung ex ko, magkikita dw kame sa mall with our tropa .. para maibsan ang pakiramdam ko, sumama ako sa kanila .. gala sa mall, picture2.. nakalimutan ko na </3 pala ako. may mga friends pa nmn ako nagmamahal. so why drown myself to JB?? naisip ko. may mga friends nmn ako na handang pasayahin ako .. hmmmm salamat sa kanila, medyo gumaan loob ko ..



AT ETO AKO NGAYON, NASA INTERNET CAFE.. yosi pdn :)) pampa relax.. haaaaaaaaaaays. kailan kaya kame magkakabalikan ulet .. miss ko dn xa kahit papano :/
Walang kain. Yosi lang hanggang sa mabusog. potang inang buhay to !!!!! tanggappin ko nlng sguro kung ano mn ang mangyri. God forgives. ♥


 PS.
JB, if you could hear me now :((((((((((((((((((((((((((((((((((

 My heart was taken by you... broken by you... and now it is in pieces because of you.

 You're the one who broke my heart, you're the reason my world fell apart, you're the one who made me cry, yet I'm still in love with you and I don't know why.

 A million words would not bring you back, I know because I've tried, neither would a million tears, I know I've cried.

For a few minutes you made me feel as though I actually meant something to someone.

 I made a choice to finally let go, because I can't stand the pain, it's time for my last tear to fall and smile again.

 I cried today... not because I miss you... or even wanted you... but because I realized I'm gonna be all right without you.

I wish he meant it when he kissed me cause then I could look back and see someone who loved me but I can only go back and see someone who used me.

You always say you hate to see me hurt, and you hate to see me cry. So all those times that you hurt me, did you close your eyes?

Sad isn't it? How no matter what you do or say to me... when you come running back... when you need me again... I'll be here... right here waiting for you, I'll take you back... no questions asked. Sad isn't it?

Kung ano-ano na iniisip ko nang dahil sayo, John Bon Rey :(((((((((((((((((((((((

Wish you were here. :/

 

 

gusto ko lang i-save.

http://www.dvd-ppt-slideshow.com/powerpoint-background/

A big whoooooooooop!

matagl-tagal ding hindi nakapag-blog. :)
kumusta ako? kumusta ka? hahaha. :))
well, why do I have this feeling na nmn.
JILLIAN... LET GO, MOVE ON!!!!
wag mo na isipin yun. ang isipin mo,
mahal ka nya .. YAN DAPAT !!!!!
haaaaay. para tuloy akong may ANGEL
at DEVIL sa magkabilang balikat ko. :|

haaaaaaaaaaaaay. ganyan talagaaaaaaaaaaaaaaa
:((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((
nasimulan mo na Jillian. ngayon, panindigan
mo ang desisyon mo!

For every day, I miss you. For every hour, I need you. For every minute, I feel you. For every second, I want you. Forever, I love you. <3

1st Month of Existence

A baby boy, named Ji Christoff C. Pejo was born on January 19. Celebrating his first month is not a burden on us. Pumunta lang sa bahay nila, bili ng cake at parteeey! ♥

eto xa oh ...

Cute di ba? Mana lang sa tita eh. HAHAHA =)) HAPPY 1month Ji. :*

Fighter. ;)

It was Wednesday afternoon.. Yes it is. Ordinary day for me, for them and for you. Doing what I needed to do until my close friend called me..

Nagulat ako. TangInaBroYan! Magdodonate daw ako ng dugo! HAHAHA. Jusko naman. Sa lahat2, ako pa tong napili ng mokong na 'to! Pero sabi nya, kailangan na kailangan daw niya para sa clearance niya. Eh ako namang si matulungin, umOO agad. ( oh well )

When I was on my way to UIC, my heart don't skip even a little beat. Gosh! I was so nervous like I'm gonna die na. hahaha over. Kidding* umyeaa. I arrived at the place, University of the Immaculate Conception.

 Wow. Na-shock ako! Andaming tao. poteeekk! HAHA. Kaya yun, wait pa ng 15-30 minutes just to wait for the registration be open again. While waiting, pumunta muna ako sa 201 para bisitahin ang aking mga kampo, ang BSHM-1A. And sa katatago ko, nahuli pdn ako ni Paolo. 'tong pandak tlga. HAHA! =)))

Aun. Kumustahan.. Gigilan.. Asaran.. Namiss ko yun :/ di gaya sa UM ngayon, puro utak-bulinaw ang mga classmates ko. haaaaaaaaaay :/

So eto na! :)) 30 minutes is over and I'm ready to be injected and be dead. chos! SO OKAY. We're finished with our registration. Men! The MLS Student stung my finger with a super fucking blade! Sabe pa nya, "Pag chika lng mo sa imong friend." and I was like, ?_? .. Yun pala, bigla nya akong tutusukan! Leche! And after that, interview with a physician. Asking these, and asking that. Tapos!!!

MYGOD. THE MOST AWAITED EVENT IS HERE!!!! Pinahiga na ako sa folding bed. Thinking what would it gonna be like when you're injected with a super thick and super ouchy needle. Hahaha! Naga-hallucinate na ako sa sobrang takot. Nanginginig, namumutla at nanlalamig. Damn!

Yun.. Nahirapan sila sa paghanap ng ugat sa aking kamay. HAHA :)) tabachoi kse. And finally, natusok na nila. GOSH! Parang isang doseng langgan ang kumagat saken! Kumpara sa ordinaryong injection. TangIna! Habang kinukunan ako ng dugo, I was thinking what will happen next.

Miraculously, natapos nadin ang blood letting! Wew. I SAVED A LIFE! O:) angel lang? HAHA. And yun, higa for 30 minutes.. Bangon.. Chikka kay ate mimai sandali.. At kinuha na ang pagkain..

Nagtataka ako kung bakit nahihilo na ko. Like something big happened earlier. Eh kinunan lang naman ako ng dugo? What's up with that? Yun. Di ko nakaya.. Umupo ako sa isang tabi at BANG! ....... Nawalan ng malay tao....... I was so unconscious at that time. I didn't know what happened, who brought me to the school clinic. At pagka gising ko, nakahiga na ako sa schoo clinic. And ang naalala ko lang, kukuha na sana ako ng pagkain. Pero bkt nasa clinic na ako?? HAHAHA! =)))

Etoo, pagka-uwi. Tawa nlng ng tawa. Kasi nga.... FIGHTER. :D

 

hoi DOMO KUN! bakit ba gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gustong gusto kita!? SUMAGOT KAAAAAAAAAAAA! HAHAHAHAHA. =))) okay. just playing along. ♥ why so cute???????

Right Here, Right Now ♥

Can You imagine? What would happen? If we could have any dream. I'd wish this moment, was ours to own it and that it would never leave. Then I would thank that star that made our wish come true. Cause you know that where you are is where I should be too. :D

Right here, Right now. I'm looking at you and my heart loves the view.. Because you mean everything... Right here, I'll promise you somehow that tomorrow can wait for some other day to be. But right now there's you and me

If this was forever, what could be better? We already proved it was.. But that two thousand one hundred
twenty three hours, blend in the universe, gonna make everything in our whole world change. And you know that where we are will never be the same :)

Oh we know it's coming and it's coming fast.. So lets make the our second last, make it last! But right now there's you and me. ♥

Jb ♥ Jill

Not in the mood -,-

Salamat blogspot.com :( ikaw lang talaga nasasabihan ko ng problema ko. :'( Depressed ako this days kc may mga promises lang na hindi natupad. Gaya nag iPhone 4S na sabi ni papa. I expected na this Saturday, bibili na kami. PERO EH :(( Hindi pala kami pupunta sa City. :(( Kaya yun, nawalan nako ng gana ngayong araw. Plus, nag-away pa mi ni Jb. Haaaaynako :|

Hindi pa ako naka pasok sa NSTP Class kasi late nagising. At eto pa, sabi ni kuya, di na naman daw kami matutulo sa city bukas kasi busy siya sa barko. WALA NA BANG MAG MAMALAS PA DITO??? :(((((

 

Hindi maiwasang isipin...

Minsan talaga sa ating buhay, may mga di-inaasahang mangyayari. Buhay man natin, panahon, oras o lahat na. Pero bakit ganun? Bakit pa kailangang mangyari yun? Di ko tuloy maisip ang totoo talagang nangyayari. Gaya namin sa ND/HM FLAMING TEAM. Masayang nagpapraktis, harutan dito, harutan doon. Kantyawan dito, kantyawan doon. Pero ni isang pagkakataon sa aming practice ay hindi namin nalilimutan na magdasal. Ipinapasa-Dyos namin lahat ng ginagawa namin. Lahat-lahat-lahat :)

final practice at sky gym

Nagsimula ang aming team sa isang audition (syempre).  Maraming nakuha at marami ring hindi. Sa kalagitnaan ng pagpapraktis, andami nang nag quit. Bakit kaya? Hindi ba okey ang mga steppings? Hindi ba masaya sa  grupo? Pero nung malapit na talaga ang intrams, unti-unting nabuo ang team at unti-unting naging pamilya ko na. ♥

 ••••••••••••

Bago pa ang intrams, gumawa muna kami ng mga props, costumes at mga kagamitan para sa aming pagsasayaw. Nag final practice muna kami sa UIC Campus, Sky Gym at pagkatapos nun ay kumain ng hapunan. Busog na kami, pero hindi pa natatapos ang aming gawain. Yun, pumunta kami sa Jacinto, kung saan naninirahan dooon ang isa sa aming kasamahan, si Kuya Zerddie. 

busy ang lahat ....

ako ang nagtahi sa "N". haha

hardworking si Booker :p

eksaherada.

••••••••••••

ND/HM FLAMING TEAM

 

Eto yun sila. Ang aking mga ate at kuya. Napakasaya namin dyan :) excited na excited na sa magiging paligsahan. At syempre, hindi pa rin nawala ang harutan :)
Pero bago nagsimula ang paligsahan, lumabas muna kami lahat. Nag practice* saglit. Pinapamilyar ang mga steppings, at OK na. :) Nag-pray kami lahat. As a group at may iba, praying for themselves rin. At si ako naman, sobrang kinakabahan na. Pero unti-unting nawala nang dahil sa pagdadasal ko.

At eto na, ang pinaka hihintay ng lahat! Sumayaw na kami. Masaya sa simula, todo smile, todo sayaw, todo hataw at todo galaw. :) Hiyawan dito, sigawaan doon, "GO HRM" dito, "GO FLAMING TEAM" doon. Napakasayang pakinggan na may naghihiyawan. Ang style ng cheerdance namin ay SAYAW, YELLS at SAYAW. So yun, natapos na ang unang parte ng sayaw. Nag yells na. Simula unang sayaw at yells, ang ayos-ayos, super duper. Like there were no flaws and destruction. Pero....................


Biglang hindi umandar ang tugtog namin sa pangatlong parte. Nagtaka ako kung bakit matagal bumalik yung tugtog. Yun na, ok na. :) Tumugtog na :) PERO.................

!@#$%^&*. ANG TUGTOG!!!!! Grabe. Hindi ko akalain na ganun pala :( Ang tugtog namin, biglang naging stop dance. :(( Hindi muna namin pinansin yun kasi baka maibalik pa sa dati. Pero wala :( nagmukha kaming mga puppet na sumasayaw ng stop dance sa isang malaking entablado :(( NAPAKASAKIT! Wala man lang hustisya ang mga efforts, walang tulugan na gabi, oras, pera, panahon at super late practices :((((((((((((((((((((((


Parang kasali na sa sayaw namin ang exit namin. Hindi pa tapos ang tugtog, isa-isa na kaming nagtakbuhan palabas ng gym at doon, isa-isang nag iyakan. :'( Seeing our master choreographer crying, Alexis Booker, gives me so much heartache. I mean, naawa ako sa kanya dahil siya yung parang pundasyon ng tropa namin, kundi dahil sa kanya, wala kami sa cheerdance. Awang-awa ako sa kanya nung nakita ko siyang umiyak. :( At si ako, hindi na din napigilan ang luha. Umiyak ako mag-isa, hindi ko muna pinakita na nasasaktan ako. Manhid-manhidan, kumbaga. But I didn't know, Jorro is finding me. And yes, he found me right there at the back of that building, punching the walls like Manny Pacquiao. Oo, sinuntok ko ang dingding ng isang building doon sa UIC Bajada High School and Elementary Campus. Doon ko inilabas ang galit ko, ang galit sa mga taong nasa likod ng insidenteng iyon. Wala ba silang puso para gawin yun? Oo, cheerdance lang yun. BUT IT MEAN A LOT TO US, CHEER DANCERS.

 Yun, Jorro comforted me and also all the members of the group kaya medyo nawalan yung galit ko. Pinapunta kami sa isang lugar na kami lang at kinsausap kami doon ng ND/HM President and Dean na si Sir Jason. They comforted us and gave us some words of wisdom and enlightenment. Dun ko na naisip, EVERYTHING HAS A PURPOSE. Pero ano ba ang purpose sa aming pag stop dance? Ang sakit lang isipin na sa mahigit taltong buwan na paghahanda, nauwi lang pala sa stop dance ang lahat.


Ngunit kahit ganun, hindi parin nawala ang pagiging pamilya namin. Ang pagiging mga ate at kuya ko. :) Umuwi na ako pagkatapos mismo kaming kausapin. At sila, may pinuntahan pa daw. Pinag-usapan nila kung sino talaga ang may salarin. At ngayon, alam na namin kung sino at saan at paano at bakit. XD Ganyan na ba talaga sila ka desperado para maging champion lang? :)) Nangyari na ang nangyari. Kunin mo na ang lahat sa amin, wag lang ang aming pagiging pamilya. :)

tuwaan pa rin

jump shot

TALO.

At ngayon na lumipat na ako ng paaralan, ND/HM FLAMING TEAM will always be in my heart. Hinding-hindi kayo mabubura sa puso ko. Miss ko na kayo :'(








PS
SANA MAY PART TWO :PPPPPP

 

There's this girl in the picture, I wonder who she is. Sometimes I think I know her and sometimes I wish I did. There is a story in her eyes, all are goodbyes. When she's looking back at me I can tell... SHE'S HURTING INSIDE. :(

zzzzzzzzzzzzzzzzz

It's been a tough day. It's time for me to go to sleep. Maaga pa akong bbyahe bukas sa syudad para sa aking NSTP Class. Naku! Good luck sakin, sana makagising ako ng maaga. Good Night!

Hooray for Today!

Jillian Niña A. Pejo

Dean's Lister

Oh my God! As in reaaaaally OH MY GOD! Mabait pala talaga ang Diyos noh? Wala siyang ginagawang masama at kailanman, di nya talaga gagawin yun.
Gaya lang kaninang umaga, nag text si Ate H____h sa akin at may sinabi siya. ".DL gud ka Jill". Ako naman, si mababa ang kaligayahan, ay tuwang-tuwa. pero may bumabagabag sa aking isipan. Para bagang hindi ako kampante sa pagiging DL ko. Yun, naisip ko na parang wala lang ang pagiging 3rd honor ko. Alam mo kung bakit? kasi ....
Kasi, lumipat na ako ng paaralan :) kaya wala na, wala na talagang bisa sa akin yun. Pero nagpapasalamat pa din ako dahil may silbi pala ang mahigit apat na buwan ko sa UIC. At nagpapasalamat na din ako na kahit papano, naDL pa ako. Lahat ng studyante sa kolehiyo, gusto masali dyan. :) Kaya maraming thank you talaga. Napakasaya ko, masayang-masaya. Itatago ko talaga ang certificate na 'to. Talagang-talaga. ♥